SEDAN

Dans son livre, « La bataille des Flandres », le général EON de l’Armée française tente de décrire la bataille douloureuse qui  eut lieu à Sedan en mai 1940.

La « Trouée de Sedan » était à la base de l’encerclement des forces Alliées (l’Armée française du Nord, la Force Expéditionnaire Britannique et l’Armée belge).

L’auteur donne d’abord un aperçu des moyens militaires disponibles dans le secteur de Sedan, moyens qui s’avèrent totalement insuffisants.

Ensuite, il met en évidence la puissance sans précédent de l’Armée allemande.

En décrivant la manœuvre allemande, il démontre que, dans des conditions pareilles, l’Armée française à Sedan n’avait aucune chance de résister  à la percée…à moins que, peut-être, une autre tactique (recul d’obstacle en obstacle, tel qu’exécuté dans les Flandres) aurait été appliquée ?

Louis Van Leemput

LA TROUÉE DE SEDAN

Où sont nos soldats?

Combien de fois n’avons-nous pas entendu cette question pendant ces cruelles semaines de mai et juin 1940!

Le soldat de France se bat sur le Rhin, sur la Meuse. Il se bat sur la Seine ou sur la Loire. Il continue à défendre son pays ! Cela faisait partie intégrante de la conscience de la France.

Tout-à-coup, plus d’Armée française, rien. Et les véhicules blindés ennemis sillonnent les routes de France !

Que s’est-il passé à Sedan ?

« Sur une largeur  de vingt miles, le front français a été percé à Sedan ! »

C’est tout ce qui a été dit sur Sedan !

Nous voulons tenter la description de cette bataille. Ce récit est douloureux.

Vingt miles ! Le front de trois divisions françaises, si l’on accepte pour base le front de « 12.000 yards » donné à la Division britannique sur le théâtre de la Sarre.

L’organisation du front français sur la Meuse peut être ainsi présentée :

Sur les bords sud de la rivière une série de points d’appui (avant-postes) commandant la rivière par leurs feux, ainsi que la rive opposée.

En arrière une « position principale » de résistance -suite de centres de résistance organisés en profondeur et s’appuyant sur une « première ligne de résistance » en tranchées continues.

Plus en arrière une ligne d’arrêt couvrant les positions d’artillerie. Profondeur de l’ensemble, variable suivant le terrain, de deux à quatre miles.

Quelles étaient les armes anti-chars des trois divisions en ligne ? Chaque division disposait d’environ cinquante canons de vingt-cinq millimètres de diamètre.

Donc 150 canons anti-chars pour un front de vingt miles - et notons-le  - d’un calibre correspondant à un projectile de puissance insuffisante.

Comment étaient disposés ces canons ?

Voici ce que le règlement du combat conseillait au chef de la Division :

« Une ligne de défense anti-chars aux avant-postes.

Une ligne de défense anti-chars sur la position principale de résistance.

Des lignes transversales de défense anti-chars commandant les axes de pénétration les plus favorables à l’avance des chars ennemis.

Enfin une ligne de défense anti-chars sur la ligne d’arrêt »

Résumons ce problème :

Répartir 150 canons anti-chars en trois ou quatre lignes sur un front de vingt miles.

Combien de canons sur chaque mile ? Un (1) plus une fraction. Un canon, immobile ! Tous ces canons étaient en effet traînés par des chevaux, donc frappés d’immobilité pendant le combat.

Combien d’hommes armés de mitrailleuses, de fusils mitrailleurs, ou de fusils sur ces vingt miles ?

10.000 par division, soit 30.000 hommes.

Nous ne voulons pas oublier, dans l’armement de ces hommes, quelques centaines de petits canons Brandt. Mais ces armes très utiles dans un combat offensif contre l’infanterie, n’ont aucune efficacité contre les chars.

Chaque division avait aussi trente-six canons de campagne de 75 millimètres et vingt-quatre canons de 155 millimètres. Postés de un à trois miles en arrière, ces canons également traînés par des chevaux, étaient, pendant le combat, frappés de la même immobilité que les canons anti-chars.

 L’attaque ennemie se déclenche :

Le ciel se remplit du vrombissement métallique des moteurs d’avions. Des milliers de « Stukas » déversent leurs bombes en toute tranquillité. Pas d’avions de chasse amis. Et dans les trois divisions pas une arme, spéciale, anti-aérienne !

Les chars ennemis s’avancent : 5.000 chars ! Répartis au mètre courant cela fait 250 chars par mile.

250 chars contre un unique canon anti-char, immobile ! Cet unique canon tire. Il arrête un char, puis un autre; il en arrête dix, vingt.

Le vingtième char arrive sur la pièce, écrase les servants. Leurs corps sont instantanément réduits en bouillie.

Les chars se promènent ensuite sur les tranchées contenant les 30.000 hommes désarmés contre les chars.

Ils en écrasent quelques-uns. Puis les soldats allemands passent leurs têtes hors des chars et – geste hideux – offrent des cigarettes à nos soldats.

Le voilà le drame de la France !

Tous nos magnifiques soldats désarmés devant l’ennemi !

                                                *        *       *      *        *

La manœuvre du Général Gort suggère une saisissante image de ce qui aurait dû se passer à Sedan.

A Sedan, chars et avions Stukas écrasèrent le front français. Au-delà de cette trouée, plus rien ne s’opposa à l’avance ennemie.

Les divisions qui étaient en ligne voulurent résister sur place. Fixées au sol, aussi bien par leurs consignes que par l’insuffisante mobilité de leurs matériels, elles se sont vues dépassées, tournées et finalement subjuguées morceau par morceau.

L’image suggérée est celle-ci :

Au lieu d’accepter une lutte inégale sur place, ces divisions appliquent les principes que nous avons vu en action dans la manœuvre des Flandres :

Recul tactique, en combattant, d’obstacle en obstacle, et en maintenant un front devant les chars ennemis.

Les divisions situées à droite et à gauche de l’échancrure se rabattent pour canaliser l’avance des chars.

Mettons « dix divisions blindées » entre les mains du Commandant suprême allié.

La présence de ces dix divisions blindées en arrière du front de nos Armées, n’aurait pas empêché le coup de force sur Sedan de se produire. Mais à leur tour, elles eussent attaqué et crevé quelque part le front placé par l’ennemi sur l’Aisne et la Somme. Elles eussent continué leur mouvement vers la Meuse.

Pendant combien de jours le mécanisme des véhicules aurait-il soutenu son effort ?

Comment procéder aux révisions, aux réparations, aux recomplètements divers, pièces de rechange, essence, munitions, vivres, sans la certitude de ne pas être surpris par des incursions ennemies ?

Et comment assurer la continuité des lignes de ravitaillement –continuités, aussi nécessaires aux unités mécanisées, qu’aux unités d’infanterie ?

N’est-il pas permis de dire que si l’image suggérée se fut réalisée, que si les chars ennemis avaient été contenus dans certaines limites, peu importe lesquelles, la contre-offensive alliée eut été facilitée ?

Et à quoi eut-il servi de fermer la trouée si, pendant la durée de cette action, le reste du front était déjà investi – et en voie d’écroulement ?

L’action offensive des divisions blindées n’est possible que si elle peut s’appuyer sur un front d’infanterie.

L’avance des divisions blindées resterait sans résultat si elle n’était immédiatement suivie par l’avance du front de l’infanterie. Ce front d’infanterie permet aux unités mécanisées de reprendre haleine avant le bond suivant ;

Seul le front d’infanterie transforme l’avance en gain réel du terrain.

LES FAITS À SEDAN : LA MANOEUVRE ALLEMANDE

Le désastre de Sedan a été imputé au soldat – au manque de moral du soldat.

Cette accusation, dont le point de départ fut peut-être un acte de la propagande ennemie, a été universellement acceptée.

Les nombreux ouvrages publiés sur le drame de l’Armée française donnent de longues listes des causes de ce « manque de moral ».

Aucun auteur n’a tenté une analyse directe des « faits militaires ». Il faut voir les faits d’abord.

L’accusation ne peut exister que basée sur les faits. Que furent les faits à Sedan ?

La description schématique que nous avons donnée de l’attaque des chars à Sedan doit être précisée.

(Note : L’organisation de la défense dans la région de Sedan comportait certainement une défense avancée à la frontière, au nord de la Meuse. Cette circonstance ne toucherait pas le principe de l’exposé des faits, ni les conclusions.)

Pour la commodité de l’exposé, nous découperons cette attaque en phases, étant entendu que dans la réalité les diverses phases peuvent se superposer dans le temps, avec des durées variables suivant les incidents et les résistances rencontrées.

La phase initiale vise à l’immobilisation de tout le tronçon de front attaqué. Attaques frontales et bombardements (artillerie et avion) sur toute la profondeur de l’organisation donnent ce résultat.

L’attaque de chars se produit ensuite. Mais les chars ne sont pas répartis au mètre courant. Leur action est au contraire concentrée sur les zones d’accès le plus facile aux chars, les fonds de vallées où se trouvent les voies de communication. Sur chacune de ces zones, le nombre de chars est calculé – en tenant compte du pourcentage des pertes probables – d’après le nombre des objectifs à maîtriser et la capacité de résistance de chacun de ces objectifs, dans toute la profondeur de l’organisation adverse.

Les chars opèrent par vagues successives et leur nombre total peut dépasser mille chars au kilomètre de front attaqué.

Une intense préparation d’artillerie précède le départ des chars. Et l’appui de l’artillerie est continué sur chaque objectif.

Dans la zone d’action des chars, l’obtention de l’instantanéité de la réduction des résistances est une condition nécessaire à la réussite de l’ensemble de l’opération. Tout est mis en œuvre pour l’écrasement immédiat de tout ce qui pourrait déranger l’horaire établi.

Les différentes vagues de chars progressent à la vitesse maximum de leurs moteurs.

Elles poussent ainsi, se dépassant l’une l’autre sur chaque objectif, jusqu’à ce que le terrain, libre d’organisations, soit atteint.

Collées aux différentes vagues de chars – et à la même vitesse de progression – suivent des troupes d’infanterie spécialisées (motocyclistes et troupes transportées en camion).

Ces troupes d’infanterie ont la mission d’achever la réduction des résistances sur les divers objectifs attaqués par les chars – et de dérouler un front de défense, momentanément fixe, le long des deux flancs des couloirs de pénétration des chars.

Aussitôt après, des troupes de toutes armes s’engagent dans les couloirs de pénétration. Également transportées en camions, elles traversent toute la profondeur du front attaqué. Elles ont pour mission de s’emparer des postes de commandement des Généraux – ainsi que des unités d’artillerie, en position, derrière le front attaqué.

Elles doivent enfin ceinturer, par l’arrière, l’ensemble du secteur attaqué en établissant également un front de défense fixe, face à l’arrière des troupes attaquées.

Une fois ces résultats atteints, la circulation dans les couloirs bénéficie d’une sécurité complète – et la phase d’exploitation commence.

Des colonnes de toutes armes – l’infanterie transportée en camions – s’engagent à leur tour  dans les couloirs. A toute vitesse, sous la protection des chars devenus disponibles et de détachements de parachutistes qui occupent les points vitaux de la manœuvre (ponts, croisements de routes, gares) ces colonnes de toutes armes vont se saisir des points importants en arrière des troupes adverses encore en ligne, à droite et à gauche de l’échancrure.

Enfin les divisions d’infanterie à pied s’engagent elles-mêmes dans les couloirs et vont parachever les deux fronts que nous avons vus à l’œuvre sur la Somme et l’Aisne.

Nous arrivons à la dernière phase : la capture des troupes. Elle débute par des éléments restés en position dans les espaces séparant les couloirs de pénétration.

Les troupes restées en ligne ignorent encore ce qui s’est exactement passé. Elles l’apprennent par le téléphone qui, quelques heures avant, leur permettait d’entendre la voix connue de leur chef.

C’est une voix inconnue cette fois qui parle; elle s’adresse à un commandant de compagnie de 1^ère ligne :

« Votre Général X est prisonnier ». « Vos canons ne peuvent plus vous aider ». « Votre soupe est prête, mais… »

Tout mouvement sur les positions encerclées est aussitôt pris sous le feu de mitrailleuses. Si un mitrailleur met sa pièce en action contre le tir ennemi, un groupe de chars s’avance aussitôt vers ce mitrailleur et l’écrase – ainsi que sa pièce.

Le moral du combattant placé dans cette situation est-il responsable de ce qui va suivre ?

Nous avons donné le détail des moyens dont disposaient les divisions françaises sur la Meuse. Ces divisions n’avaient pas d’armes pour combattre sur place; elles n’avaient pas d’armes pour manœuvrer en retraite.

En face de la manœuvre de force et de vitesse que nous venons de voir, elles étaient condamnées.

 SEDAN

In zijn boek, « La bataille des Flandres » (De gevechten in Vlaanderen), tracht generaal EON van het Franse Leger een beschrijving te geven van de pijnlijke veldslag die plaats vond te Sedan in mei 1940.

De “Doorbraak van Sedan” lag aan de basis van de omsingeling van de geallieerde strijdkrachten (het Frans leger van het noorden, het Brits expeditie leger en het Belgisch leger).

De auteur geeft vooreerst een beschrijving van de beschikbare militaire middelen in de sector van Sedan – middelen die totaal onvoldoende bleken te zijn.

Vervolgens onderstreept hij de ongeziene macht van het Duitse leger.

Door een beschrijving te geven van het Duitse manoeuvre, toont hij aan dat, onder dergelijke omstandigheden, het Frans leger te Sedan geen enkele kans had om de doorbraak te verbieden…tenzij, misschien, een andere tactiek (terugtrekking, obstakel na obstakel, zoals toegepast in Vlaanderen) zou toegepast zijn?

Louis Van Leemput

DE DOORBRAAK VAN SEDAN

Waar zijn onze soldaten?

Hoe dikwijls hebben we deze vraag niet gehoord tijdens die vreselijke weken van mei en juni 1940!

De Franse soldaat vecht aan de Rijn, aan de Maas. Hij vecht aan de Seine of aan de Loire. Hij blijft ons land verdedigen! Dit maakte deel uit van het geweten van Frankrijk.

En plots, geen Frans leger meer, niets. En de gewapende vijandelijke voertuigen doorkruisen de Franse wegen!

Wat is er in Sedan gebeurd?

“Het Frans front is op een breedte van twintig mijl doorbroken te Sedan!”

Dat, is alles wat gezegd werd over Sedan!

We zullen trachten om deze veldslag te beschrijven. Dit verhaal is pijnlijk.

Twintig mijl! Het front van drie Franse divisies, indien men als basis het front van “12.000 yards” aanvaardt, dat aan de Britse divisie als strijdtoneel van de Sarre gegeven was.

De organisatie van het Franse front aan de Maas kan als volgt voorgesteld worden:

Aan de zuidrand van de rivier een aantal steunpunten (vooruitgeschoven posten) die de rivier, alsook de overkant, met hun vuurkracht beheersen.

Naar achter, een “hoofd positie” van weerstand – voortzetting van weerstand punten, in de diepte georganiseerd, en steunende op een “eerste weerstand lijn” in ononderbroken loopgrachten.

Nog meer naar achter, een halte lijn die de artillerie stellingen dekte. Het geheel, in de diepte, variërend volgens het terrein, bedroeg twee tot vier mijl.

Wat waren de antitank wapens waarover de drie divisies in stelling beschikten? Ieder divisie beschikte over ongeveer vijftig kanonnen met en diameter van 25 millimeter.

M.a.w. 150 antitank kanonnen voor een front van twintig mijl – en noteren we – met een kaliber dat overeenstemt met een projectiel met onvoldoende kracht.

Hoe waren de kanonnen in plaats gesteld?

Ziehier, wat het gevechtsreglement aan de chef van de divisie aanbeveelde:

“Een antitank verdedigingslijn bij de voorposten.

Een antitank verdedigingslijn op de voornaamste weerstand positie.

Transversale antitank verdedigingslijnen die de penetratie assen, die het meest gunstig waren voor de vijandelijke tanks, beheersten.

Tot slot een antitank verdedigingslijn op de halte lijn”

Laten we het probleem samenvatten:

Het verdelen van 150 antitank kanonnen in drie of vier lijnen over een front van 20 mijl.

Hoeveel kanonnen op iedere mijl? Één (1) plus een fractie. Een stilstaand kanon! Al deze kanonnen werden inderdaad getrokken door paarden, bijgevolg gedoemd tot een stilstaand gevecht. Hoeveel manschappen gewapend met machinegeweren, of geweren over deze 20 mijl?

10.000 per divisie, hetzij 30.000 man.

We willen niet vergeten dat er bij de bewapening van deze manschappen er enkele kleine Brandt kanonnen waren. Maar deze wapens, die zeer nuttig zijn bij een gevecht tegen de infanterie, hebben geen enkele doeltreffendheid tegen de tanks.

Iedere divisie had eveneens zes en dertig veldartillerie kanonnen van 75 millimeter en tachtig kanonnen van 155 millimeter. Deze kanonnen, die één tot drie mijl achterwaarts opgesteld stonden, werden eveneens, tijdens het gevecht, door paarden getrokken en kenden hetzelfde gebrek aan beweeglijkheid als de antitank kanonnen.

De vijandelijke aanval barst los:

De hemel vult zich met het metaalachtig geronk van vliegtuigmotoren. Duizenden “Stukas” storten hun bommen in alle rust. Geen enkel bevriend jachtvliegtuig te bespeuren. En in de drie divisies geen enkel speciaal luchtafweer wapen!

De vijandelijke tanks vorderen: 5.000 tanks! Verdeeld per lopende meter, of 250 tanks per mijl.

250 tanks tegenover één onbeweegbaar antitank kanon! Dit enige kanon schiet. Het stopt een tank, dan nog één; het stopt er tien, twintig.

De éénentwintigste tank rijdt over het kanon en verpletterd de bedienaars. Hun lichamen worden onmiddellijk omgezet tot een brij.

De tanks maken vervolgens een wandeling over de loopgrachten met daarin 30.000 man, wapenloos tegenover de tanks.

Ze verpletteren er enkelen. Vervolgens steken de Duitse soldaten hun hoofd buiten de tanks en – afschuwelijke gebaar – bieden sigaretten aan onze soldaten.

Ziedaar het drama van Frankrijk!

Al onze fantastische ontwapende soldaten tegenover de vijand!

                                                      *    *    *    *    *    *

Het manoeuvre van Generaal Gort suggereert een verrassend beeld van wat er in Sedan zou moeten gebeurd zijn.

Te Sedan verpletterden tanks en Stukas het Frans front. Voorbij deze bres was er niets meer dat de vijandelijke opmars in de weg stond.

De in lijn gebrachte divisies wilden ter plaatse weerstand bieden. Vastgekluisterd aan de bodem, zowel door hun orders als door het gebrek aan mobiliteit van hun materiaal, zien ze zich voorbijgestoken, omsingeld, en uiteindelijk, stuk voor stuk, overmeesterd.

Het gesuggereerde beeld is als volgt:

In plaats van een ongelijk gevecht ter plaats aan te gaan, passen deze divisies de principes toe die we in actie hebben gezien in het manoeuvre in Vlaanderen:

Tactische terugtrekking, al strijdend, van obstakel naar obstakel, met het behoud van een front vóór de vijandelijke tanks.

De divisie die links en rechts van de flessenhals liggen veranderen van richting om de vooruitgang van de tanks te kanaliseren.

Plaatsen we “tien gepantserde divisies” ter beschikking van de geallieerde opperbevelhebber.

De aanwezigheid van deze tien gepantserde divisies achter het front van onze Legers zou de overrompeling van Sedan niet kunnen vermeden hebben. Maar, op hun beurt, zouden zij het front, dat door de vijand op de Aisne en de Somme was geplaatst, ergens aangevallen en doorbroken hebben.

Hoeveel dagen zou de mechaniek van de voertuigen zijn inspanning uitgehouden hebben?

Hoe te werk gaan bij de revisie, bij de herstellingen, bij de verschillende aanvullingen van wisselstukken en brandstof, zonder de zekerheid om niet verrast te worden door vijandelijke aanvallen?

En hoe de continuïteit van de bevoorradingslijnen verzekeren – continuïteit die zo noodzakelijk is voor de gemechaniseerde eenheden, zoals voor de infanterie eenheden.

Is het niet geoorloofd om te zeggen dat, indien dit beeld gerealiseerd ware, indien de vijandelijke tanks in bedwang gehouden ware, in gelijk welke mate, het geallieerde tegenoffensief vergemakkelijkt ware?

En tot wat zou het dichten van de bres gediend hebben, gedurende de duur van deze actie, terwijl de rest van het front reeds omsingeld was en de ineenstorting nabij was?

Het offensief optreden van de gepantserde divisies is slechts mogelijk indien zij kunnen steunen op een infanterie front.

De opmars van de gepantserde divisies zou zonder resultaat blijven indien zij niet onmiddellijk gevolgd werd door de opmars van het infanterie front. Dit infanterie front verschaft aan de gemechaniseerde eenheden de tijd om op adem te komen vooraleer de volgende sprong te maken.

Alleen het infanterie front verandert de opmars in een reële terreinwinst.

DE FEITEN TE SEDAN: HET DUITSE MANOEUVRE

Het fiasco van Sedan werd toegeschreven aan de soldaat – aan het ontbreken van moed bij de soldaat.

Deze beschuldiging, waarvan het startpunt misschien een daad van vijandelijke propaganda was, werd wereldwijd aanvaard.

De veelvuldige boeken die over het drama van het Frans leger gepubliceerd werden citeren lange lijsten van oorzaken voor dit “gebrek aan moed”.

Geen enkele auteur heeft zich de moeite getroost om een directe analyse te maken van “de militaire feiten”. Vooreerst dienen de feiten te worden bekeken. De beschuldiging mag niet bestaan dan wanneer deze gebaseerd is op de feiten. Wat waren de feiten te Sedan?

De schematische beschrijving die we gegeven hebben betreffende de aanval van de tanks te Sedan dient te worden verduidelijkt.

(Opmerking: De organisatie van de verdediging in de streek van Sedan bevatte wel degelijk een vooruitgeschoven verdediging aan de grens, ten Noorden van de Maas. Dit feit zal noch het princiep van de uiteenzetting der feiten, noch de conclusies beïnvloeden).

Voor het gemak van de uiteenzetting zullen we deze aanval in fasen verdelen, wel te verstaan dat in de werkelijkheid de verschillende fasen zich in de tijd kunnen opstapelen, met een wisselende tijdsduur volgens de incidenten en de ondergane weerstanden.

De initiële fase heeft als doel het blokkeren van het volledig deel van het aangevallen front. Frontale aanvallen en bombardementen (artillerie en vliegtuig) over de ganse diepte van de organisatie zorgen voor dit resultaat. Vervolgens vallen de tanks aan. Maar de tanks zijn niet per lopende meter verdeeld. Hun actie is echter geconcentreerd op de toegangszones die het gemakkelijkst zijn voor de tanks, namelijk de valei bodems waar de verbindingswegen zich bevinden. Voor ieder van deze zones wordt het aantal tanks berekend – rekening houdend met de mogelijke verliezen – volgens de te veroveren doelwitten en het weerstandsvermogen van elk van deze doelwitten, in de volledige diepte van de vijandige organisatie.

De tanks opereren in opeenvolgende golven en hun totaal aantal kan meer dan 1.000 tanks per kilometer aangevallen front bedragen.

Een intense artillerie voorbereiding gaat aan de start van de tanks vooraf. En de artillerie steun wordt op ieder doelwit verder gezet.

In de actie zone van de tanks, is het verwerven van de ogenblikkelijke weerstandsvermindering een voorwaarde die noodzakelijk is voor het slagen van het geheel van de operatie. Alles wordt ingezet voor de onmiddellijke verplettering van alles wat het gestelde tijdschema zou kunnen ontredderen.

De verschillende golven van tanks rollen voorwaarts met de maximum snelheid van hun motoren.

Op deze wijze rukken ze verder, terwijl de ene de andere op ieder doelwit voorbijsteekt, tot het terrein, vrij van organisaties zal zijn.

Als het ware gekleefd aan de verschillende golven van tanks - en met een zelfde voorwaartse snelheid – volgen de gespecialiseerde infanterie troepen (motorrijders en troepen die per vrachtwagen verplaatst worden).

Deze infanterie troepen hebben als opdracht de weerstandsvermindering op de verscheidene doelwitten, aangevallen door de tanks, te voltooien – en een tijdelijk vast verdedigingsfront te ontvouwen, langsheen de beide flanken van de penetratiegangen van de tanks.

Onmiddellijk daarop volgend, slaan troepen van allerlei wapens de weg in van de penetratiegangen. Eveneens vervoerd met vrachtwagens, dringen zij door tot de volledige diepte van het aangevallen front. Ze hebben als opdracht om zich van de bevelvoerende posten van de generaals meester te maken – evenals van de in stelling zijnde artillerie eenheden achter het aangevallen front.

Ten slotte moeten zij, langs achter, het geheel van de aangevallen sector omsingelen waarbij eveneens een vast verdedigingsfront wordt gerealiseerd, tegenover de achterhoede van de aangevallen troepen.

Zodra deze resultaten zijn bereikt, geniet het verkeer in de gangen van een volledige veiligheid – en de exploitatie fase begint.

Colonnes van allerlei wapens – de infanterie wordt vervoerd via vrachtwagens – dringen op hun beurt door in deze gangen. In volle vaart, onder de bescherming van de vrijgekomen tanks – en van detachementen van parachutisten die de vitale punten van het manoeuvre bezetten (bruggen, wegkruispunten, stations) – gaan deze colonnes van allerlei wapens zich meester maken van de belangrijke punten achter de vijandelijke troepen die nog, links en rechts van de gang, opgesteld staan.

Ten slotte dringen ook de infanterie divisies, te voet, door in de gangen en gaan de twee fronten afwerken, zoals we deze aan het werk gezien hebben aan de Somme en aan de Aisne.

We komen nu aan de laatste fase: het gevangen nemen van de troepen. Ze vangt aan bij de in plaats gebleven elementen in de ruimtes die de penetratiegangen scheiden.

De in plaats gebleven troepen weten nog niet wat juist gebeurd is. Ze vernemen het via de telefoon die, enkele uren voordien, hen toeliet de welgekende stem van hun chef te horen.

Ditmaal is het een onbekende stem die spreekt; ze richt zich tot een 1^ste linie commandant:

“Uw generaal X is krijgsgevangene”. “Uw kanonnen kunnen u niet meer helpen”. “Uw soep is klaar, maar…”.

Iedere beweging op de omsingelde posities wordt ogenblikkelijk onder vuur genomen door machinegeweren. Indien een mitrailleur met zijn wapen in actie komt tegen het vijandelijke geschut, rukt onmiddellijk een groep tanks op naar deze mitrailleur en verpletterd hem en zijn wapen.

Is het moreel van de frontsoldaat die zich in deze situatie bevindt verantwoordelijk voor wat gaat volgen?

We hebben de details gegeven betreffende de middelen waarover de Franse divisies aan de Maas beschikten. Deze divisies beschikten niet over gepaste wapens om ter plaatse te vechten; ze hadden tevens geen wapens om een terugtrekkingsmanoeuvre door te voeren.

Geconfronteerd met de machtsontplooiing en de snelheid, zoals we hiervoor zagen, waren deze divisies veroordeeld.

16-11-2009, 09:08:54 Le Vétéran - De Veteraan


Commentaires (0)